Cukromoc

Mechanizm pierwszy polega na tym, że komórki wątroby zwiększają swoją zdolność przetwarzania glikogenu w cukier gronowy, który przechodzi do krwi. Zawartość wtedy glikogenu w wątrobie zmniejsza się wskutek zwiększonej jej czynności glikoenolitycznej i w końcu znika on z tego narządu. Mechanizm drugi sprowadza się do tego, że komórka wątroby traci zdolność syntezy glikogenu i zatrzymywania go w wątrobie, co prowadzi do zubożenia jej w glikogen. W doświadczeniu można wywołać cukromocz przez wprowadzenie do żyły wrotnej kwasów, alkoholu lub eteru, które to środki zwiększają zdolność glikogenolityczną komórek wątroby. Cukromocz w zwiększonej glikogenolitycznej czynności komórek wątroby powstaje również w zatruciu chloroformem, tlenkiem węgla, strychniną, po wprowadzeniu adrenaliny i niekiedy w chorobie Craves-Basedowa. Również doświadczalny cukromocz po tzw. nakłuciu cukrowym Claude- Bernarda oraz cukromocz pochodzenia nerwowego, jak np. w wylewach krwawych do mózgu lub w jego nowotworach, jest wynikiem zwiększenia zdolności glikogenolitycznej komórek wątroby na tle podrażnienia jej elementów współczulnych. Cukromocz powstający z osłabienia glikogenogenetycznej czynności komórek wątroby i upośledzenia utrzymywania glikogenu w wątrobie występuje przeważnie po nakarmieniu cukrem w takich schorzeniach, jak ciężkie żółtaczki, stłuszczenie wątroby, jej marskość i skrobiawica. W tych schorzeniach wątroby może jednak nie wystąpić przecukrzenie krwi pokarmowe i cukromocz, gdyż wątroba ma dużą zdolność czynności kompensacyjnej i regeneracyjnej. [hasła pokrewne: terapia cranio-sacralna, Fordanserki, wagi apteczne ]

Powiązane tematy z artykułem: Fordanserki terapia cranio-sacralna wagi apteczne