Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku mnogiego szpiczaka mnogiego wysokiego ryzyka AD 7

Częstość zakażeń stopnia 1. i 2. wynosiła 18% w grupie leczonej; większość przypadków (12%) to stopień 1. Częstość zakażeń stopnia 1. i 2. w grupie obserwacyjnej wynosiła 8%. Podczas leczenia podtrzymującego nie było potrzeby zmniejszania dawki. Drugie guzy pierwotne odnotowano u 4 z 62 pacjentów w grupie leczonej (6%) iu z 63 pacjentów w grupie obserwacyjnej (2%). Skumulowane ryzyko drugiego guza pierwotnego po 5 latach wynosiło odpowiednio 20% i 25% w grupach leczenia i obserwacji (P = 0,42) (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Nowotwory hematologiczne obejmowały czerwienicę prawdziwą (u pacjenta w grupie leczonej) i zespół mielodysplastyczny (u pacjenta w grupie obserwacyjnej). U pacjentki z czerwienicą prawdziwą występowała mutacja JAK2 w próbkach uzyskanych podczas badania. Rak piersi rozwinął się u pacjenta w grupie leczonej i raka gruczołu krokowego u 2 pacjentów w grupie leczonej, u których w przeszłości występował rozrost prostaty z podwyższonym poziomem antygenu specyficznego dla prostaty i pozostawali pod opieką urologa.
Łącznie 4 zgony wystąpiły w grupie leczonej: ze względu na toksyczne działanie związane z leczeniem (zakażenie układu oddechowego stopnia 5, jak omówiono wcześniej), z powodu chirurgicznych powikłań wymiany stawu kolanowego, które nie były związane ze szpiczakiem lub jego leczeniem, oraz 2 w wyniku progresji choroby objawowej (u jednego pacjenta) lub działania toksycznego po progresji (w jednym). Wszystkie 13 zgonów w grupie obserwacyjnej nastąpiło po progresji do objawowego szpiczaka; przyczyną zgonu była progresja choroby (u dziewięciu pacjentów), zdarzenia niepożądane związane z leczeniem (w trzech) oraz nagła śmierć (w jednym) (tabela S1 w dodatku uzupełniającym).
Dyskusja
W tym badaniu fazy 3 oceniono leczenie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim wysokiego ryzyka z tleniem. Leczenie oparte na lenalidomidach wiązało się ze znacznym opóźnieniem w progresji do objawowego szpiczaka; 3 lata po rozpoczęciu badania 77% pacjentów w grupie leczonej w porównaniu z 30% osób w grupie obserwacyjnej przeżyło bez progresji (współczynnik ryzyka dla progresji, 0,18, P <0,001). To opóźnienie przełożyło się na istotną ogólną korzyść z przeżycia; odsetek pacjentów, którzy żyli w wieku 3 lat wynosił 94% w grupie leczonej w porównaniu do 80% w grupie obserwacyjnej (współczynnik ryzyka zgonu, 0,31, 95% CI, 0,10 do 0,91, P = 0,03).
Kilka prób nie wykazało korzyści z wczesnej interwencji, a obserwacja stanowi ustalony standard opieki nad pacjentami z tlącego się szpiczakiem. Trzy małe badania, w których porównywano leczenie melfalanem i prednizonem z obserwacją, nie wykazały znaczącej poprawy w czasie do progresji lub całkowitego czasu przeżycia w przypadku leczenia skojarzonego.3-5. Wyniki badań oceniających bisfosfoniany wskazują, że chociaż środki te mogą zmniejszać wskaźnik kostny -związane z nimi zdarzenia nie mają aktywności w tlącej się szpiczyce.6-8 W badaniach klinicznych fazy II bez randomizacji oceniających leczenie na bazie talidomidu odsetek odpowiedzi u pacjentów z tlącym się szpiczakiem mnogim był stosunkowo niski (około 30%), a wysokie wskaźniki przerwano leczenie z powodu zdarzeń niepożądanych (głównie neuropatii). 10-12 Niedawno w badaniu z randomizacją porównującym terapię skojarzoną polegającą na stosowaniu talidomidu i kwasu zoledronowego z samym kwasem zoledronowym u pacjentów z tlącego się szpiczakiem wykazano odsetek odpowiedzi wynoszący 37% w terapii skojarzonej. grupy w porównaniu z 0% w grupie monoterapii, bez znaczącego opóźnienia w czasie do progresji do szpiczaka objawowego (P = 0,24). 13 Należy jednak zauważyć, że w żadnym z tych badań nie wybrano pacjentów ze szpiczakiem tlącym się, którzy byli obciążeni dużym ryzykiem progresji.
[więcej w: objawy endometriozy, medycyna choroby, logopeda wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: logopeda wrocław medycyna choroby objawy endometriozy