Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS cd

Zastąpienie AG . T w c.485 w Family A spowodowało substytucję leucyny dla argininy w kodonie 162 (R162L) w IKZF1, genie kodującym czynnik transkrypcyjny IKAROS. W przypadku substytucji AG . A w c.485 w rodzinie B nastąpiła substytucja glutaminy dla argininy (R162Q) w tym samym zmutowanym kodonie znajdującym się w rodzinie A. W rodzinie C stwierdzono substytucję A . G w IKZF1 przy około 500 r., skutkująca substytucją argininy dla histydyny w kodonie 167 (H167R). Zmiana AG . Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS cd”

Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad

Badanie zostało zatwierdzone przez lokalne zespoły opiniodawcze. Probandy w tym badaniu, Pacjenci A1, B5, C1, D2, E1 i F2, byli najpierw oceniani pod kątem niedoboru odporności w wieku 3 do 32 lat, po nawracających lub ciężkich zakażeniach bakteryjnych, które często były spowodowane przez Streptococcus pneumoniae. Wszystkich sześciu pacjentów miało hipogammaglobulinemię i zmniejszoną liczbę limfocytów B, ustalenia zgodne z diagnozą CVID (Tabela oraz Tabela S1 w Dodatkowym dodatku, dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu). CVID został następnie zdiagnozowany u pacjentów A2, B1, B6, C2, C3, F1, F3 i F4. Po zidentyfikowaniu mutacji IKZF1 u probantów, wykryto je u dodatkowych członków rodziny dotkniętych chorobą. Pacjenci B1, B2, B3, F5 i F6 mieli ciężkie zakażenia bakteryjne w wywiadzie. Pacjenci B4, F1 i F6 mieli nawracające zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli lub jedno i drugie. Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad”

Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS

Typowy zmienny niedobór odporności (CVID) charakteryzuje się późną hipogammaglobulinemią z braku czynników predysponujących. Przyczyna genetyczna jest nieznana w większości przypadków, a mniej niż 10% pacjentów ma historię choroby w rodzinie. Większość pacjentów ma normalną liczbę komórek B, ale nie ma komórek plazmatycznych. Metody
Do oceny podgrupy pacjentów z CVID i niskimi limfocytami B wykorzystaliśmy sekwencjonowanie całych eksonów oraz opartą na macierzy porównawczą hybrydyzację genomową. Zmutowane białka analizowano pod kątem wiązania DNA za pomocą testu przesunięcia ruchliwości elektroforetycznej (EMSA) i mikroskopii konfokalnej. Cytometria przepływowa została wykorzystana do analizy limfocytów krwi obwodowej i aspiratów szpiku kostnego.
Wyniki
Sześć różnych heterozygotycznych mutacji w IKZF1, genie kodującym czynnik transkrypcyjny IKAROS, zidentyfikowano u 29 osób z sześciu rodzin. Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS”

Wielonarodowa próba prasugrela dotycząca zdarzeń związanych z przypadkami Vasko-Celi ad 8

Uczestnik miał normalne wyniki przezczaszkowej ultrasonografii Dopplerowskiej na początku badania i brak wcześniejszego obrazowania neuroobrazowego lub klinicznej historii objawów neurologicznych. Ponieważ bezpieczeństwo było priorytetem w tym badaniu, zmierzaliśmy do umiarkowanej inhibicji płytek krwi i wybieraliśmy węższy zakres docelowy (231 do 136 PRU, co odpowiada 30 do 60% hamowania płytek krwi) niż zakres stosowany w badaniach dorosłych z ostrym zespołem wieńcowym (235). do 95 PRU) .34 Brak działania podanej dawki prasugrelu może być związany z faktem, że wpływ na hamowanie płytek krwi był mniejszy niż przewidywano. Dostosowanie dawki do niższego limitu PRU (tj. Większe hamowanie płytek krwi) może oferować korzyści terapeutyczne, ale potencjalnie mogłoby wiązać się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia.
Podsumowując, w naszym badaniu częstość kryzysów okluzyjnych z powodu niedrożności naczyń była istotnie niższa w przypadku prasugrelu niż w przypadku placebo u dzieci z niedokrwistością sierpowatokrwinkową, chociaż mniejsza liczba kryzysów okluzyjnych z użyciem naczyń krwionośnych w grupie prasugrelu, szczególnie wśród starszych dzieci, jest zachęcający. Środki przeciwpłytkowe, takie jak prasugrel, mogą pełnić rolę terapeutyczną w ramach podejścia wielolekowego, ukierunkowanego na wiele aspektów złożonych mechanizmów patofizjologicznych niedokrwistości sierpowatej. Read more „Wielonarodowa próba prasugrela dotycząca zdarzeń związanych z przypadkami Vasko-Celi ad 8”

Sofosbuwir i Velpatasvir dla HCV Genotyp 1, 2, 4, 5 i 6 Infekcja

Prosty schemat leczenia, który jest skuteczny u szerokiego zakresu pacjentów, którzy są przewlekle zakażeni wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) pozostaje niezaspokojoną potrzebą medyczną. Metody
Przeprowadziliśmy badanie fazy III, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo, obejmujące nieleczonych i wcześniej leczonych pacjentów z przewlekłym zakażeniem HCV o genotypie 1, 2, 4, 5 lub 6, w tym z wyrównaną marskością wątroby. Pacjenci z genotypem 1, 2, 4 lub 6 HCV zostali losowo przydzieleni w stosunku 5: 1, aby otrzymać sofosbuwir inhibitora polimerazy nukleotydowej i welpataswir inhibitora NS5A w zestawie złożonym złożonym raz na dobę, z ustaloną dawką lub pasującym placebo przez 12 tygodni. . Z powodu niskiej częstości występowania genotypu 5 w badanych regionach pacjenci z genotypem 5 nie zostali poddani randomizacji, ale zostali przydzieleni do grupy sofosbuwir-welpataswir. Pierwszorzędowym punktem końcowym była utrzymująca się odpowiedź wirusologiczna w 12 tygodniu po zakończeniu terapii.
Wyniki
Spośród 624 pacjentów, którzy otrzymali leczenie sofosbuwir-welpataswir, 34% miało genotyp HCV 1a, 19% genotyp 1b, 17% genotyp 2, 19% genotyp 4, 6% genotyp 5 i 7% genotypu 6. Read more „Sofosbuwir i Velpatasvir dla HCV Genotyp 1, 2, 4, 5 i 6 Infekcja”

Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 8

Ponieważ IKAROS funkcjonuje jako dimer, można oczekiwać, że te białka będą działać w sposób dominujący negatywny, podobny do tego ostatnio zgłaszanego dla pacjentów z heterozygotycznymi mutacjami w domenie wiążącej DNA E47,28 innego czynnika transkrypcyjnego wymaganego do rozwoju komórek B. Jednak zarówno EMSA, jak i mikroskopia konfokalna wykazały, że zmutowane białka nie hamują wiązania IKAROS typu dzikiego (ryc. S7). Ponadto wyniki kliniczne i laboratoryjne u pacjentów z defektami ograniczonymi do domeny wiążącej DNA IKAROS są podobne do obserwowanych u pacjentów z całkowitą delecją genu. Przeciwnie, pacjenci z mutacjami w domenie wiążącej DNA IKAROS mieli bardziej uderzający wzrost liczby komórek CD8 + niż pacjenci z całkowitą delecją genu. Ostatnie badania sugerują, że mysie komórki CD8 +, które są wystarczająco haploinalne dla Ikaros, wytwarzają zwiększoną ilość autokrynalnej interleukiny-2, gdy są stymulowane29. Może to wyjaśniać zwiększoną liczbę komórek CD8 +, co sugeruje względnie dominujący negatywny wpływ na komórki T u pacjentów z mutacjami w wyniku czego powstają stabilne białka, które nie wiążą DNA. Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 8”

Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 7

Ponieważ TdT jest bezpośrednim celem IKZF1,12, porównaliśmy liczbę dodawanych przez TdT dodatków w transkryptach ciężkiego łańcucha immunoglobuliny z komplementarnego DNA uzyskanego od Pacjentów B5 i C1 z liczbą u czterech zdrowych kontrolnych i dwóch pacjentów z mutacjami w BTK, którzy mieli podobna liczba komórek B krwi obwodowej. U pacjentów i kontrolnych liczba dodatków pośredniczonych przez TdT mieściła się w granicach normy23 (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Mała liczba komórek CD34-CD19 + w aspiratach szpiku kostnego od pacjentów C1 i C2 była równo podzielona między komórki pre-B, które były negatywne dla powierzchniowej immunoglobuliny i niedojrzałych komórek B, które były dodatnie dla powierzchniowej immunoglobuliny (Figura 3B), co wskazuje, że blok w różnicowaniu komórek B nie było kompletne i niektóre prekursory były w stanie różnicować się w komórki B. Dyskusja
CVID charakteryzuje się późną hipogammaglobulinemią i słabą odpowiedzią przeciwciał na antygeny zakaźne i szczepionkowe.1,2 Przyczyna genetyczna jest nieznana w większości przypadków, a mniej niż 10% pacjentów ma historię choroby w rodzinie. Większość pacjentów ma normalną liczbę komórek B, ale nie ma komórek plazmatycznych. Badanie to dokumentuje postępującą utratę immunoglobulin w surowicy i limfocytów B w podgrupie pacjentów z CVID związanym z heterozygotycznymi mutacjami w IKZF1. Wyniki kliniczne i laboratoryjne różniły się u tych osób, szczególnie w dzieciństwie. Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 7”

Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 6

Przy wykreślaniu na podstawie wieku, poziom IgG w surowicy wykazywał postępujący spadek (Figura 2). Podobne stwierdzenie odnotowano, gdy oceniano liczbę komórek B CD19 + (tabela i tabela S1 w dodatkowym dodatku). Badania komórek T wykazały stały wzrost liczby limfocytów T CD8 + z odwrotnymi stosunkami CD4: CD8 u 10 z 13 uczestników z defektami wiążącymi DNA w IKAROS (np. Podstawienia aminokwasów lub delecja eksonów 4 i 5) oraz u 3 z 13 pacjentów z całkowita delecja IKZF1 (P = 0,01 na podstawie dokładnego testu Fishera Fishera) (Tabela i Rysunek 2 oraz Tabela S1 w Uzupełniającym dodatku). Komórki T CD8 + były przeważnie naiwnymi komórkami (CD62L + CD45RA +) i centralnymi komórkami pamięci (CD62L + CD45RA-) u 6 pacjentów, którzy zostali oceniani pod kątem tych markerów. Okazało się, że zarówno komórki CD4 +, jak i CD8 + są poliklonalne w analizie cytometrycznej przepływu V. (ryc. Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 6”

Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 5

Konfokalna mikroskopia pokazała, że transfekowane komórki NIH-3T3 eksprymujące IKAROS typu dzikiego miały punktowy wzór barwienia, który jest charakterystyczny dla wiązania i lokalizacji perycentromerycznej heterochromatyny (Fig. S7C w Dodatku Aneks). Przeciwnie, cztery białka powstałe w wyniku mutacji missense miały rozproszone barwienie jądrowe. Gdy komórki NIH-3T3 transfekowano taką samą ilością wektora wyrażającego IKAROS typu dzikiego i wektor wyrażający zmutowany IKAROS, wzór barwienia był podobny do tego obserwowanego w komórkach transfekowanych jedynie przez wektor ekspresjonujący IKAROS typu dzikiego (Fig. S7D). w Dodatku Uzupełniającym). Podobne wyniki uzyskano, gdy transfekowano komórki HEK293T (Fig. Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 5”

Sofosbuwir i Velpatasvir dla HCV Genotyp 1, 2, 4, 5 i 6 Infekcja ad

Welpataswir (poprzednio GS-5816, Gilead Sciences) jest nowym pangenotypowym inhibitorem NS5A HCV o aktywności przeciwwirusowej przeciwko replikonom HCV w genotypach od do 6,9-11 W badaniach fazy 2, połączenie 400 mg sofosbuwiru i 100 mg welpataswiru z lub bez Rybawiryna powodowała wysokie wskaźniki utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej u szerokiego zakresu pacjentów z HCV. Byli to pacjenci wcześniej leczeni i nieleczeni, z marskością i bez kompensacji, a także osoby zakażone HCV wszystkich sześciu genotypów.12,13 Włączenie rybawiryny nie poprawiło skuteczności, ale wiązało się z nieznacznie zwiększoną częstością występowania niektórych działań niepożądanych. , w tym nieprawidłowości hematologiczne. Przeprowadziliśmy badanie fazy 3 (ASTRAL-1) w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa 12-tygodniowego leczenia za pomocą złożonej kombinacji welpataswiru i sofosbuwiru zarówno u wcześniej leczonych, jak i nieleczonych pacjentów, którzy byli przewlekle zakażeni genotypem 1, 2 wirusa HCV, 4, 5 lub 6, w tym z kompensowaną marskością wątroby.
Metody
Pacjenci
Zapisaliśmy pacjentów w 81 placówkach w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Europie i Hongkongu od 18 lipca 2014 r. Do 19 grudnia 2014 r. Kwalifikujący się pacjenci mieli 18 lat lub więcej, z przewlekłym zakażeniem HCV genotypem 1, 2, 4, 5 lub 6. Read more „Sofosbuwir i Velpatasvir dla HCV Genotyp 1, 2, 4, 5 i 6 Infekcja ad”