Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad

Badanie zostało zatwierdzone przez lokalne zespoły opiniodawcze. Probandy w tym badaniu, Pacjenci A1, B5, C1, D2, E1 i F2, byli najpierw oceniani pod kątem niedoboru odporności w wieku 3 do 32 lat, po nawracających lub ciężkich zakażeniach bakteryjnych, które często były spowodowane przez Streptococcus pneumoniae. Wszystkich sześciu pacjentów miało hipogammaglobulinemię i zmniejszoną liczbę limfocytów B, ustalenia zgodne z diagnozą CVID (Tabela oraz Tabela S1 w Dodatkowym dodatku, dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu). CVID został następnie zdiagnozowany u pacjentów A2, B1, B6, C2, C3, F1, F3 i F4. Po zidentyfikowaniu mutacji IKZF1 u probantów, wykryto je u dodatkowych członków rodziny dotkniętych chorobą. Pacjenci B1, B2, B3, F5 i F6 mieli ciężkie zakażenia bakteryjne w wywiadzie. Pacjenci B4, F1 i F6 mieli nawracające zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli lub jedno i drugie. Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad”

Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS

Typowy zmienny niedobór odporności (CVID) charakteryzuje się późną hipogammaglobulinemią z braku czynników predysponujących. Przyczyna genetyczna jest nieznana w większości przypadków, a mniej niż 10% pacjentów ma historię choroby w rodzinie. Większość pacjentów ma normalną liczbę komórek B, ale nie ma komórek plazmatycznych. Metody
Do oceny podgrupy pacjentów z CVID i niskimi limfocytami B wykorzystaliśmy sekwencjonowanie całych eksonów oraz opartą na macierzy porównawczą hybrydyzację genomową. Zmutowane białka analizowano pod kątem wiązania DNA za pomocą testu przesunięcia ruchliwości elektroforetycznej (EMSA) i mikroskopii konfokalnej. Cytometria przepływowa została wykorzystana do analizy limfocytów krwi obwodowej i aspiratów szpiku kostnego.
Wyniki
Sześć różnych heterozygotycznych mutacji w IKZF1, genie kodującym czynnik transkrypcyjny IKAROS, zidentyfikowano u 29 osób z sześciu rodzin. Read more „Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS”

Wielonarodowa próba prasugrela dotycząca zdarzeń związanych z przypadkami Vasko-Celi ad 8

Uczestnik miał normalne wyniki przezczaszkowej ultrasonografii Dopplerowskiej na początku badania i brak wcześniejszego obrazowania neuroobrazowego lub klinicznej historii objawów neurologicznych. Ponieważ bezpieczeństwo było priorytetem w tym badaniu, zmierzaliśmy do umiarkowanej inhibicji płytek krwi i wybieraliśmy węższy zakres docelowy (231 do 136 PRU, co odpowiada 30 do 60% hamowania płytek krwi) niż zakres stosowany w badaniach dorosłych z ostrym zespołem wieńcowym (235). do 95 PRU) .34 Brak działania podanej dawki prasugrelu może być związany z faktem, że wpływ na hamowanie płytek krwi był mniejszy niż przewidywano. Dostosowanie dawki do niższego limitu PRU (tj. Większe hamowanie płytek krwi) może oferować korzyści terapeutyczne, ale potencjalnie mogłoby wiązać się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia.
Podsumowując, w naszym badaniu częstość kryzysów okluzyjnych z powodu niedrożności naczyń była istotnie niższa w przypadku prasugrelu niż w przypadku placebo u dzieci z niedokrwistością sierpowatokrwinkową, chociaż mniejsza liczba kryzysów okluzyjnych z użyciem naczyń krwionośnych w grupie prasugrelu, szczególnie wśród starszych dzieci, jest zachęcający. Środki przeciwpłytkowe, takie jak prasugrel, mogą pełnić rolę terapeutyczną w ramach podejścia wielolekowego, ukierunkowanego na wiele aspektów złożonych mechanizmów patofizjologicznych niedokrwistości sierpowatej. Read more „Wielonarodowa próba prasugrela dotycząca zdarzeń związanych z przypadkami Vasko-Celi ad 8”

Wielonarodowa próba prasugrela dotycząca zdarzeń związanych z przypadkami Vasko-Celi ad 7

Wynik ten jest zgodny z wynikami wcześniejszych badań innych środków skierowanych na pojedynczy proces patologiczny, w którym leczenie ogólnie zakończyło się niepowodzeniem.6 Jednak nieistotny wpływ prasugrelu w najstarszej grupie wiekowej może sugerować, że aktywacja płytek jest stosunkowo ważniejsza w tych badaniach. starsi pacjenci, hipoteza, która jest zgodna z faktem, że dysfunkcja śródbłonka w chorobie sierpowatej jest progresywna.1,31-33 Wyniki w najstarszej podgrupie (ryc. 1D) były w dużej mierze odpowiedzialne za oddzielenie krzywych leczenia i placebo, które było obserwowano po 3 miesiącach (ryc. 1A), natomiast niewielki efekt leczenia zaobserwowano w dwóch młodszych podgrupach (ryc. 1B i 1C). Częstości zdarzeń były podobne w dwóch młodszych grupach wiekowych, chociaż stosunkowo niewielu uczestników w najmłodszej grupie wiekowej ukończyło 9 miesięcy leczenia, co ograniczyło interpretację wyników w tej grupie wiekowej. W tym międzykontynentalnym badaniu udało nam się zarejestrować pacjentów z niedokrwistością sierpowatą, którzy pochodzili z różnych regionów świata. Read more „Wielonarodowa próba prasugrela dotycząca zdarzeń związanych z przypadkami Vasko-Celi ad 7”