Zaparcia niezaleznie od przyczyn wywolujacych

Zaparcia niezależnie od przyczyn wywołujących, zarówno pochodzenia atonicznego, jak i spastycznego często mogą prowadzić do zmian w krążeniu żylnym w prostnicy i zwieraczu odbytu przez ucisk mas kałowych na naczynia żylne. Powstaje wtedy zastój żylny, co prowadzi do, rozszerzenia żył w postaci żylaków, czyli tzw. guzów krwawnicowych varices haeorrhoidales, które mogą pękać i dawać mniejsze lub większe krwawienia. Zaparcia wywołują również wzmożenie procesów fermentacyjnych i gnilnych w kiszkach i w związku z tym wchłanianie trujących wytworów tych procesów. Mogą, więc wchłaniać się: indol, skatol, fenole, amoniak, metan, siarkowodór, kadaweryna i inne ciała, które, jeżeli nie zostaną zobojętnione w wątrobie, wywołują ogólne zatrucie, przejawiające się zaburzeniami czynności całego przewodu pokarmowego, brakiem łaknienia, wzdęciami, ogólnym osłabianiem, często zaś zaburzeniami czynnościowymi serca w postaci skurczów dodatkowych. Read more „Zaparcia niezaleznie od przyczyn wywolujacych”

Chory umiera z objawami -zapasci

Chory umiera z objawami -zapaści i znacznym spadkiem ciepłoty ciała. Osłabienie czynności ruchowej jelit cienkich odbija się na czynności ruchowej kiszek. Kiszki wykazują wtedy zmniejszoną czynność ruchową. Zmniejszenie się ruchów robaczkowych kiszek prowadzi do powstawania zaparć. Zaparcie jest stanem, w którym opróżnianie się kiszek nie odbywa się przeciętnie, co 24 godziny, lecz znacznie rzadziej, a mianowicie raz na 2, 4, 6 dni. Read more „Chory umiera z objawami -zapasci”

W biegunkach odgrywa role nie tylko zwiekszenie sie ruchów robaczkowych

W biegunkach odgrywa rolę nie tylko zwiększenie się ruchów robaczkowych, wskutek bowiem szybkiego przesuwania się treści pokarmowej w jelitach woda wchłania się w nich niedostatecznie, a prócz tego błona śluzowa wydziela do światła jelit znacznie więcej śluzu i płynu o charakterze wysiękowym lub przesiękowym. Treść pokarmowa zostaje wtedy rozwodniona i zawiera niestrawione ciała pokarmowe. W związku z tym, że szybko przechodząca przez jelita treść pokarmowa zawiera nie tylko niewchłoniętą wodę, lecz również wydzielone w większe ilości soki trawienne, ustrój traci podczas biegunek bardzo dużo własnej wody. Prowadzi to do zagęszczenia krwi i wysuszenia tkanek, co zmienia ich czynność przez zmianę dyspersji koloidowej. Biegunka powstaje zwykle, jeżeli zwiększają się ruchy robaczkowe jelit grubych. Read more „W biegunkach odgrywa role nie tylko zwiekszenie sie ruchów robaczkowych”

Jelita ulegaja wtedy najczesciej porazeniu

Jelita ulegają wtedy najczęściej porażeniu i część powyżej przeszkody zostaje silnie rozdęta. Gromadzą się tam, bowiem gazy i inne trujące wytwory powstałe w związku ze wzmożoną fermentacją i gniciem. Występuje również przepełnienie tego odcinka treścią płynną, które jest skutkiem wzmożonego wydzielania jelitowego. Proces wchłaniania jest również upośledzony, jeżeli niedrożność jelita powstaje na tle skrętu jelit, uwięźnięcia lub wgłobienia. W tych sprawach ulega zaburzeniu wgłobienie jelita wg Nettera, jeszcze krążenie krwi w ściankach jelitowych. Read more „Jelita ulegaja wtedy najczesciej porazeniu”

Bodzcem dla ruchu kosmków sa ciala powstajace w procesie trawienia

Bodźcem dla ruchu kosmków są ciała powstające w procesie trawienia, jak np. peptony, albumozy, alanina, leucyna, kwasy żółciowe, cukier gronowy, ciała wyciągowe i inne. Pobudzają i regulują ruchy kosmków jelitowych, powstająca, jako hormon w błonie śluzowej jelit, oraz układ nerwowy ściślej zwoje nerwowe Meissnera, znaj dujące się w warstwie pod śluzówkowej. Ruchy kosmków występują tylko po nakarmieniu zwierząt, w głodzie natomiast nie stwierdza się ich. W jelicie wyosobnionym i pozbawionym krwi ruch kosmków szybko ustaje błona śluzowa jednak mimo to zachowuje zdolność przepuszczania ciał w kierunku od światła jelita. Read more „Bodzcem dla ruchu kosmków sa ciala powstajace w procesie trawienia”

W procesie wchlaniania

W procesie wchłaniania, bowiem odgrywają zasadniczą rolę inne czynniki, przede wszystkim fizykochemiczne, jak filtracja, dyfuzja, osmoza, przysysanie, rozpuszczalność, napięcie powierzchniowe, przepuszczalność błon oraz zdolność pęcznienia koloidów nabłonka jelitowego. W procesie wchłaniania wchodzą również w grę niewyjaśnione jeszcze zjawiska czynnościowe żywej protoplazmy. Ściany, bowiem jelit nie można uważać tylko za błonę półprzepuszczalną, lecz za narząd spełniający określone czynności, do których między innymi należy również czynność wchłaniania. W procesie wchłaniania wielką rolę odgrywa jeszcze ruch kosmów jelitowych. Kosmki te wyścielające błonę śluzową ulegają skurczom dzięki znajdującym się w nich włóknom mięśni gładkich. Read more „W procesie wchlaniania”

Podstawa anatomiczna wchlaniania jest bardzo powierzchowne polozenie naczyn wlosowatych jelit

Podstawą anatomiczną wchłaniania jest bardzo powierzchowne położenie naczyń włosowatych jelit. Naczynia te, bowiem znajdują się tuż pod nabłonkiem. Przepływ , krwi przez naczynia włosowate błony śluzowej jelit stwarza, według niektórych badaczy, na drodze mechanicznej dogodne warunki dla wchłaniania. Sprawnie, bowiem odpływająca krew jakby porywa ciała stykające się z komórkami nabłonka. Zapatrywanie to starają się tłumaczyć tym, że po obfitych krwotokach wchłanianie z jelit jest gorsze. Read more „Podstawa anatomiczna wchlaniania jest bardzo powierzchowne polozenie naczyn wlosowatych jelit”

W dwunastnicy wchlanianie odbywa sie równiez w stopniu slabym

W dwunastnicy wchłanianie odbywa się również w stopniu słabym, mimo strawienia w niej około 50-70% pokarmów pobranych. Treść pokarmowa, bowiem na krótko zatrzymuje się w dwunastnicy, w związku zaś z małą jej powierzchnią wchłanianie nie może się odbyć w całej pełni. Największe i najsprawniejsze wchłanianie odbywa się w jelitach cieńkich, zwłaszcza w jelicie czczym. Jelita, bowiem cienkie są długie i pokarm w nich dłużej przebywa. Wewnętrzna powierzchnia jelit jest powierzchnią dużą, która jeszcze bardziej zwiększa się dzięki kosmkom jelitowym i wynosi według obliczeń 4–5 m, to znaczy, że jest ona dwa – trzy razy większa niż zewnętrzna powierzchnia ciała człowieka. Read more „W dwunastnicy wchlanianie odbywa sie równiez w stopniu slabym”

ZABURZENIA CZYNNOSCI WCHLANIANIA JELITOWEGO

ZABURZENIA CZYNNOŚCI WCHŁANIANIA JELITOWEGO Wchłanianie w przewodzie pokarmowym wytworów hydrolizy dał pokarmowych odgrywa zasadniczą rolę w odżywianiu ustroju, gdyż przez wchłanianie tych ciał ustrój otrzymuje potrzebny mu materiał plastyczny i energetyczny. Wchłanianie jest złożoną czynnością błony śluzowej przewodu pokarmowego, przede wszystkim zaś jelit cienkich. Wchłanianie v jamie ustnej jest znikome z powodu krótkiego przebywania w niej ciał mogących być wchłoniętymi. Może jednak z jamy ustnej wchłaniać się alkohol i niektóre w nim rozpuszczone ciała. Na tej zasadzie polega natychmiastowe przeciwbólowe działanie nitrogliceryny użytej w ilości 1-2 kropli pod język w napadzie dławicy piersiowej. Read more „ZABURZENIA CZYNNOSCI WCHLANIANIA JELITOWEGO”

ZAPALENIE WYROSTKA ROBACZKOWEGO

ZAPALENIE WYROSTKA ROBACZKOWEGO Wyrostek robaczkowy jest ślepo zakończonym dodatkiem do końca kątnicy o długości 6-7 cm i grubości 6-8 mm. Jego położenie i kształt mogą być różne, gdyż w zależności od jego własnej krezki istnieje różna ruchomość wyrostka robaczkowego. Jedni badacze uważają wyrostek robaczkowy za narząd szczątkowy, który zanika w procesie filogenezy i nie wykonuje żadnej czynności. Inni natomiast badacze uważają wyrostek robaczkowy za ważny narząd mający związek z czynnością zastawki Bauhina i mięśniówki kiszki ślepej oraz za narząd wydzielniczy, wpływający na trawienie. Zwłaszcza dużo wytwarza się w nim enterogastronów, usunięcie zaś wyrostka robaczkowego prowadzi do wzmożonego wydzielania soku żołądkowego. Read more „ZAPALENIE WYROSTKA ROBACZKOWEGO”