Utrata komórek B u pacjentów z mutacjami heterozygotycznymi w IKAROS ad 5

Konfokalna mikroskopia pokazała, że transfekowane komórki NIH-3T3 eksprymujące IKAROS typu dzikiego miały punktowy wzór barwienia, który jest charakterystyczny dla wiązania i lokalizacji perycentromerycznej heterochromatyny (Fig. S7C w Dodatku Aneks). Przeciwnie, cztery białka powstałe w wyniku mutacji missense miały rozproszone barwienie jądrowe. Gdy komórki NIH-3T3 transfekowano taką samą ilością wektora wyrażającego IKAROS typu dzikiego i wektor wyrażający zmutowany IKAROS, wzór barwienia był podobny do tego obserwowanego w komórkach transfekowanych jedynie przez wektor ekspresjonujący IKAROS typu dzikiego (Fig. S7D). w Dodatku Uzupełniającym). Podobne wyniki uzyskano, gdy transfekowano komórki HEK293T (Fig. S8 w dodatkowym dodatku). Połączone wyniki EMSA i mikroskopii konfokalnej są zgodne z hipotezą, że cztery białka wynikające z mutacji missense nie mają dominującego negatywnego efektu.
Aby porównać mutacje znalezione u tych pacjentów z poprzednio opisanymi mutacjami w IKZF1, przeprowadziliśmy mikroskopię EMSA i konfokalną z wykorzystaniem wektorów wyrażających N159A, eksperymentalnie wygenerowaną mutację in vitro15; H191R, wywołana etylotrójocznikiem mutacja mysiego20; oraz Y210C, mutację w palcu cynkowym 4, którą zidentyfikowano u krytycznie chorej wcześniaka z pancytopenią21. Nieprawidłowe wyniki EMSA i lokalizacja okołojądrowa dla mutacji N159A i H191R były podobne do wyników dla R162L, R162Q, H167R i R184Q. mutacje. Mutacja Y210C wykazywała zmniejszone, ale nieobecne wiązanie DNA w EMSA. Uważa się, że pierwotne komórki T od niemowlęcia, które były heterozygotyczne pod względem allelu Y210C, wykazują nieprawidłową subkomórkową lokalizację IKAROS; jednakże, zaobserwowaliśmy prawidłową perycentromeryczną lokalizację białka z mutacją Y210C, gdy jest wyrażana samodzielnie lub w obecności allelu typu dzikiego w transfekowanych komórkach NIH-3T3 (Fig. S9 w Dodatkowym dodatku).
Wyniki laboratoryjne
Ryc. 2. Ryc. 2. Niski poziom IgG w surowicy i progresywna utrata liczby limfocytów B krwi obwodowej u pacjentów z mutacjami IKZF1. Symbole reprezentują poszczególnych członków rodziny, z czarnymi symbolami wskazującymi tych, którzy byli bezobjawowi; szare cieniowanie reprezentuje średnie wartości . SD w zdrowych kontrolach. Jedynie pacjenci, którzy nie byli leczeni gamma globuliną, są włączeni do danych pokazanych dla poziomów IgG.
Wystąpiły pewne różnice w wynikach badań laboratoryjnych wśród uczestników badania. Jednak 26 z 27 pacjentów, u których dostępne były dane dotyczące wstępnego leczenia, miało znaczny spadek w co najmniej dwóch z trzech głównych izotypów immunoglobulin (IgG, IgM i IgA); 23 miało spadek wszystkich trzech izotypów, a 6 z panhypogammaglobulinemią miało poziom IgG w surowicy mniejszy niż 150 mg na decylitr przed rozpoczęciem leczenia gamma globuliną (Tabela 1). Tylko pacjent (w wieku 5 lat) miał prawidłowe wyniki dla trzech głównych izotypów immunoglobulin. Ocena przeciwciał skierowanych przeciwko antygenom szczepionkowym, przeprowadzona u 8 pacjentów, wykazała brak przeciwciał u 6 pacjentów, progresywną utratę przeciwciał w i normalne miano w 1. W najnowszej ocenie 14 pacjentów miało liczbę komórek CD19 + mniej niż 1% we krwi obwodowej; jednak komórki B pamięci CD19 + CD27 + były łatwo wykrywalne u 14 pacjentów, u których były analizowane
[patrz też: leczenie pod mikroskopem, Fordanserki, leczenie alkoholizmu ]

Powiązane tematy z artykułem: Fordanserki leczenie alkoholizmu leczenie pod mikroskopem