Wskaźnik oporności kory nadnerczy po transplantacji nerek AD 2

W natywach nerek nie jest możliwe przeanalizowanie wpływu cech histologicznych nerek na udział hemodynamiki centralnej, ponieważ są one blisko spokrewnione i często obejmują te same procesy patofizjologiczne, a także dlatego, że systematyczna biopsja nerkowa nie jest rutynowo wykonywana w natywach nerek. W związku z tym względny udział cech histologicznych nerek i centralnych czynników hemodynamicznych w stosunku do wskaźnika oporności wewnątrznerkowej pozostaje niejasny.16 Przeprowadziliśmy prospektywne badanie, aby ocenić wyniki prognostyczne wskaźnika rezystancyjnego wewnątrznerkowego w odniesieniu do funkcji przeszczepu oraz przeżycia pacjenta i przeszczepu w pierwszym badaniu. lata po transplantacji nerki. Przeprowadziliśmy również szczegółową analizę zależności pomiędzy cechami histologicznymi przeszczepu a wskaźnikiem oporności wewnątrznerkowej.
Metody
Kryteria włączenia i wyłączenia
Wszyscy pacjenci, którzy otrzymali pojedynczy przeszczep nerki w szpitalach uniwersyteckich Leuven w Leuven w Belgii, w okresie od marca 2004 r. Do października 2007 r. Zostali objęci tym prospektywnym badaniem kohortowym. Wskaźnik oporności wewnątrznerweniowej mierzono we wcześniej ustalonych punktach czasowych po przeszczepie: na początku (po ustabilizowaniu czynności nerek podczas pierwszej hospitalizacji) oraz po 3, 12 i 24 miesiącach po przeszczepie (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny z pełnym tekstem tego artykuł na). Po 3, 12 i 24 miesiącach po transplantacji wykonano biopsje allograftu nerkowego towarzyszące protokołowi. Wskaźnik rezystywności mierzono również, gdy biorcy przeszczepu byli poddawani biopsji z powodu ostrej lub podostrej dysfunkcji przeszczepu. Biopsje przedtransplantacyjne przeprowadzono w podgrupie pacjentów. Wszystkie dane zebrano podczas rutynowych obserwacji klinicznych u biorców przeszczepów. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę na wykorzystanie swoich danych klinicznych do celów badawczych. Pomiary wskaźnika rezystancyjnego i towarzyszących biopsji nie zostały wykonane lub wyłączono je z analiz, gdy w dniu ultrasonografii były obecne czynniki, które mogłyby wpłynąć na pomiar wskaźnika rezystancyjnego; obejmowały to radiologicznie istotne zwężenie tętnicy nerkowej (potwierdzone za pomocą angiografii rezonansu magnetycznego), 17 wodonercza oraz kolekcje płynu okołownego z wyraźną kompresją.
Pierwotne i wtórne punkty końcowe
Złożony pierwszorzędowy punkt końcowy stanowił redukcję o 50% lub więcej w szacowanej szybkości filtracji kłębuszkowej (GFR, obliczonej przy użyciu Modyfikacji diety w równaniu z nerkami18, 19 w trzech kolejnych pomiarach co najmniej 1-dniowym odstępie) od wartości w czasie ultrasonografii, schyłkowa niewydolność nerek wymagająca ponownego wprowadzenia dializy lub śmierć biorcy z prawidłowo działającym przeszczepem10. Wtórne punkty końcowe były kompozycją schyłkowej niewydolności nerek wymagającej przywrócenia dializy lub śmierci biorcy z funkcjonującym przeszczepem (dla analizy całkowitego przeżycia przeszczepu), krańcowa niewydolność nerek wymagająca ponownego wprowadzenia dializy (w celu analizy przeżycia przeszczepu poddanej cenzurze w momencie śmierci biorcy), zmniejszenie o 50% lub więcej w oszacowanym GFR z wartości czas ultrasonografii i śmierć biorcy z funkcjonującym przeszczepem (do analizy przeżycia pacjenta).
Wskaźnik rezystancyjny wewnątrznerkowego ustalony za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej
Szczytową prędkość skurczową (Vmax) i minimalną prędkość rozkurczową (Vmin) określono u każdego pacjenta w dwóch lub trzech reprezentatywnych tętnicach międzypłaszczyznowych z przetwornikiem wypukłym o wielostrefowym (2 do 6 MHz) (ProSound ALPHA 10, Hitachi Aloka Medical)
[patrz też: Psychoterapia leczenie depresji Warszawa, leczenie niepłodności, wyposażenie stajni ]

Powiązane tematy z artykułem: leczenie niepłodności Psychoterapia leczenie depresji Warszawa wyposażenie stajni